Emanuel Mino, sem hélt samkomur í nágrenni við heimili þessarar konu, hitti hana og hún sagði honum frá þessari reynslu sinni. Hann skrifaði frásögn hennar hjá sér en honum fannst hún svo ótrúleg og óskiljanleg að hann stakk henni ofan í skúffu. En núna, næstum 30 árum seinna, rakst hann á hana og þá skildi hann að þetta var eitthvað sem hann varð að deila með öðrum. Eftirfarandi texti er skrifaður upp eftir hljóðsnældu sem hljóðrituð var á samkomu á Sunmöe 1994. Þessi kona var sannkristin og naut virðingar af öllum þeim sem þekktu hana.

1.
“Ég sá heiminn fyrir mér sem eina heild. Ég sá Evrópu, hvert landið á fætur öðru. Ég sá Skandinavíu og ég sá Noreg. Ég sá marga hluti sem gerast munu rétt fyrir endukomu Jesú og áður en mannkynið lendir í þrengingum sem verða meiri og hræðilegri en við höfum nokkurn tíma kynnst. Áður er Jesús kemur, og endalokin eiga sér stað, kemur friðartími þar sem allt verður rólegra en við höfum áður þekkt, milli styrjalda. Á þessu friðartímabili munu mörg lönd afvopnast og þar á meðal Noregur og þegar þriðja heimstyrjöldin skellur á verðum við alveg óviðbúin. Þessi styrjöld kemur til með að hefjast á óvæntan hátt og úr óvæntri átt.

2.
Á þessum tíma verða hinir kristnu kærulausir og snúa sér frá sönnum lifandi kristindómi. Þeir vilja ekki lengur heyra um synd náð, lögmál og fagnaðarerindi, iðrun og yfirbót. Í staðinn munu koma velferðarkenningar. Það sem skiptir er að ná langt, eignast veraldlegar eignir, frægð og frama. Hlutir sem Guð hefur í raun aldrei lofað okkur verða mikilvægastir. Kirkjur, bæna- og samkomuhús verða stöðugt minna sótt. Í stað þeirra predikana, sem við erum vön – um að taka sinn kross og fylgja Jesú – munu fara fram ýmiskonar skemmtanir, lista- og menningarstarfsemi, á þeim stöðum þar sem ætti að vera vakning, bænaneyð og iðrunarsamkomur. Þannig mun þetta verða þegar Jesús kemur aftur og fólk verður andlega sofandi.

3.
Upplausnin í siðferðismálum verður slík að gamli Noregur hefur aldrei reynt annað eins. Fólk mun lifa hjónalífi án þess að giftast eða kvænast, (þetta var 1968 og ég held að hugtakið sambúð hafi ekki þekkst þá). Kynlíf fyrir hjónaband og framhjáhald verða eðlilegir hlutir og afsakaðir á allan hátt. Þetta mun einnig fá að viðgangast hjá hinum kristnu. Þá mun það ekki þykja neitt tiltökumál að “syndga” á móti náttúrunni. Á þessum síðustu tímum munum við sjá hluti í sjónvarpinu sem okkur hefði ekki órað fyrir að yrðu þar. Sjónvarpið verður fullt af ofbeldi. Ofbeldið verður svo mikið að fólk mun læra að myrða og eyðileggja hvert annað og það verður hættulegt að ganga um göturnar. Það verður ekki bara eitt í einu í boði í sjónvarpinu, (hún sá árið 1968 að í framtíðinni yrðu fleiri sjónvarpsrásir). Sjónvarpið verður eins og útvarpið, það koma fleiri stöðvar og þær fyllast af ofbeldi. Fólk mun horfa á grófar ofbeldis- og morðsenur sér til afþreyingar og það mun hafa áhrif út í samfélagið. Í sjónvarpinu verða líka sýndar samlífssenur, nánustu athafnir sem fram fara í hjónabandinu verða sýndar á skjánum. (Þetta var 1968 og ég mótmælti þessu og sagði að við hefðum lög sem bönnuðu slíkt). Þá sagði gamla konan: “Þetta mun gerast og þú munt sjá það gerast”. Allt það sem við berum virðingu fyrir verður troðið í svaðið og ósæmilegustu hlutir verða sýndir fyrir augum okkar.

4.
Fólk frá fátækum löndum mun streyma til Evrópu. (Árið 1968 voru ekki innflytjendur í Noregi). Þeir munu líka koma til Skandinavíu og Noregs. Þeir verða svo margir að fólki verður í nöp við þá og það kemur illa fram við þá. Þeir verða meðhöndlaðir eins og Gyðingarnir fyrir stríð. Þá er mælir synda okkar fullur. (Ég mótmælti þessu með innflytjendurna. Ég skildi það ekki þá). Þá streymdu tárin niður kinnar gömlu konunnar. Ég mun ekki sjá það, en þú færð að sjá það. Þá allt í einu kemur Jesús aftur og þriðja heimstyrjöldin brýst út. Það verður stutt stríð. (Hún fékk að sjá það). Þær styrjaldir sem ég hef upplifað eru aðeins leikur í samanburði við þessa og hún mun enda með kjarnorkusprengju. Loftið verður mengað og við getum ekki ræktað jörðina lengur. Og þeir sem lifa af í ríku löndunum munu reyna að flýja til fátæku landanna en íbúarnir þar verða jafn miskunnarlausir við okkur eins og við vorum við þá. Ég er svo glöð yfir að ég þarf ekki að horfa upp á þetta en hert þú upp hugann og segðu frá þessu þegar tíminn nálgast. Ég fékk þessu vitneskju frá Guði. Ekkert af þessu er gagnstætt því sem Biblían segir okkur. Skoðaðu t.d. Mattheusarguðspjall 24. kaflann og áfram.

En sá sem hefur fengið fyrirgefningu synda sinna og á Jesú sem Frelsara sinn og Drottinn er öruggur.

Hinn þekkti trúboði Tommy Hicks (1909 – 1973) fékk eftirfarandi sýn árið 1961. Þessi sýn hefur verið birt í bók sem heitir Pertinent Prophecies I, eftir John M. og Dorothea M. Gardner og einnig í bókinni How to Heal the Sick eftir Charles og Frances Hunter.

Formáli eftir Colin Winfield

Tommy Hicks var trúboði, sem starfaði á fimmta og sjötta áratug síðustu aldar. Hann var gestkomandi hjá Demos Shakarian 26. desember árið 1952, en þá nótt gaf Guð bróður Demos sýn, þar sem hann sá hvernig Guð myndi láta félagsskapinn sem hann hafði stofnað (Full Gospel Business Men’s Fellowship) vaxa og dafna.

Þessa sömu nótt talaði Drottinn til Tommy Hicks um að fara til Argentínu og predika fagnaðarerindið.

Tveimur árum síðar, þegar Tommy Hicks kom fyrst til Argentínu reyndi hann í upphafi að hitta Juan Perón forseta. Tommy var sagt af opinberum starfsmanni að umsókn hans hefði verið hafnað. Þegar embættismaðurinn gekk í burtu, sá Tommy að hann haltraði. Tommy spurði manninn hvað væri að honum. Maðurinn svaraði að hann hefði þjáðst mikið í mörg ár. Tommy spurði hvort hann mætti biðja fyrir honum, og skipaði svo sársaukanum að fara í Jesú nafni. Maðurinn gekk burtu, en stoppaði skyndilega þegar hann áttaði sig á því að hann var læknaður. Tommy var sagt að hann gæti hitt forsetann næsta dag.

Þegar Tommy Hicks hitti Perón forseta, sagði forsetinn honum frá afleitum húðsjúkdómi sem þjáði hann. Tommy bað fyrir forsetanum og hann læknaðist samstundis. Perón forseti gaf Tommy Hicks leyfi til að nota íþróttaleikvanginn í Buenos Aires fyrir samkomuherferðina.

Þessi samkomuherferð er einn af stærstu atburðunum í allri trúboðssögunni. Á sex vikum, fengu 6,5 milljónir einstaklinga að heyra fagnaðarerindið. Hundruð þúsunda gáfu Jesú Kristi líf sitt. Þúsundir fengu lækningu. Einn eftirmiðdaginn, þegar Tommy var að predika um skugga Péturs, þá féll skugginn af predikaranum á hóp af fólki sem var alvarlega sjúkt (á hækjum, í hjólastólum og á sjúkrabörum). Fólkið læknaðist samstundis og byrjaði að hrópa hástöfum. Fólkið á leikvanginum stóð upp og fór að hrópa og fólk læknaðist um allan leikvanginn.

Hinn 25. júlí árið 1961, fékk Tommy Hicks spámannlega sýn um líkama Krists og þjónustu endatímanna.

SÝN UM LÍKAMA KRISTS OG ÞJÓNUSTU ENDATÍMANS

Boðskapur minn byrjar þann 25. júlí, um það bil 2:30 að morgni í Winnipeg í Kanada. Ég var nýlega sofnaður þegar sýn og opinberun sem Guð gaf mér, átti sér stað. Sýnin kom þrisvar sinnum, í smáatriðum um morguninn 25. júlí 1961. Ég var svo uppveðraður og hrærður af þessari opinberun, að skoðanir mínar á líkama Krists og þjónustu endatímans hafa gjörbreyst.

Það stórkostlegasta sem kirkju Jesú Krists hefur nokkru sinni verið gefið, er beint framundan. Það er svo erfitt að hjálpa mönnum og konum að gera sér grein fyrir og skilja það sem Guð er að reyna að gefa sínu fólki á endatímanum.

Fyrir nokkrum vikum síðan, fékk ég bréf frá einum af trúboðum okkar í Nairobi í Afríku. Þessi trúboði og konan hans voru á leiðinni til Tanganyika. Þau kunnu hvorki að lesa né skrifa, en við höfðum stutt þau í meira en tvö ár. Þegar þau komu til Tanganyika, komu þau inn í lítið þorp. Þorpsbúar voru að yfirgefa þorpið, vegna þess að svartidauði hafði komið upp í þorpinu. Hann hitti nokkra af íbúunum sem grétu og spurði þá hvað væri að.

Þeir sögðu trúboðanum að foreldrar þeirra hefðu dáið skyndilega fyrir þremur dögum. Nú þurftu þau að fara. Þau voru hrædd við að fara inn í kofann og ætluðu að skilja líkin eftir þar. Hann spurði hvar þau látnu væru. Þau bentu honum á kofa og hann bað þau um að koma með sér, en þau neituðu. Þau óttuðust að fara þarna inn.

Trúboðinn og kona hans fóru inn í þennan litla kofa og sáu manninn og konuna sem höfðu verið látin í þrjá daga. Hann rétti einfaldlega fram hönd sína í nafni Drottins Jesú Krists og sagði nafn mannsins og konunnar sem voru látin og sagði: “Í nafni Drottins Jesú Krists, þá skipa ég lífi að koma aftur í líkama ykkar.” Samstundis þá settist þetta heiðna fólk upp, sem hafði aldrei þekkt Jesús Krist sem frelsara sinn og byrjaði samstundis að lofa Guð. Andinn og kraftur Guðs kom inn í líf þessa fólks.

Okkur kann að þykja þetta undarlegt fyrirbæri, en þetta er upphafið að þessari endatíma-þjónustu. Guð mun taka þá sem ekkert hafa gert, þá sem einskis eru metnir, þá sem enginn hefur heyrt um. Hann mun taka hvern mann og hverja konu og hann mun gefa þeim úthellingu af anda Guðs.

Í Postulasögunni lesum við: “Það mun verða á efstu dögum,” segir Guð “að ég mun úthella anda mínum yfir alla menn.” Skyldum við hafa gert okkur grein fyrir hvað Guð átti við, þegar hann sagði: “Ég mun úthella anda mínum yfir alla menn.” Ég held að ég hafi ekki fullkomlega áttað mig á því eða skilið til fullnustu og síðan las ég í spádómsbók Jóels: “Og þér Síonbúar, fagnið og gleðjist í Drottni, Guði yðar, því að hann gefur yður regn í réttum mæli og lætur skúrirnar ofan til yðar koma, haustregn og vorregn, eins og áður.” (Jóel 2:23) Það mun ekki aðeins verða regnið, haustregn og vorregn, heldur mun Guð gefa fólki sínu á hinum síðustu dögum tvöfaldan hlut af krafti Guðs!

Þar sem sýnin átti sér stað meðan ég var í svefni, þá fannst mér ég skyndilega vera staddur hátt uppi. Ég veit ekki hvar ég var, en ég horfði niður á jörðina. Skyndilega sá ég alla jörðina. Sérhver þjóð, sérhver þjóðflokkur, sérhvert tungumál kom fyrir auglit mitt frá austri til vesturs og norðri til suðurs. Ég þekkti hvert einasta land og margar borgir sem ég hafði komið til og ég upplifði næstum ugg og ótta þegar ég virti fyrir mér þessa miklu sýn fyrir framan mig. Á þeirri stundu, sem heimurinn kom í augsýn, þá komu þrumur og eldingar.

Þegar ein eldingin leiftraði á yfirborði jarðarinnar, beindi ég sjónum mínum niður og ég horfði á norðurhluta hennar. Skyndilega sá ég það sem líktist miklum risa, og þegar ég starði og horfði betur á þetta, varð ég næstum ráðvilltur af því sem ég sá. Þetta var svo risavaxið og svo mikið. Fætur hans virtust ná til norðurpólsins og höfuðið við suðurpólinn. Handleggirnir voru útréttir og náðu frá hafi til hafs. Ég gat ekki áttað mig á því hvort þetta væri fjall eða risi, en meðan ég horfði á þetta, þá sá ég skyndilega mikinn risa. Ég sá að höfuð hans barðist að halda lífi. Hann langaði til að lifa, en líkami hans var þakinn af rusli frá höfði að fótum og af og til þá hreyfði þessi mikli risi líkamann og stundum virtist hann ætla að rísa upp. Og þegar hann gerði það, þá voru þúsundir af litlum verum, sem virtust flýja burt. Forljótar verur hlupu burt frá þessum risa, og þegar hann varð kyrr aftur, komu þær til baka.

Skyndilega þá lyfti þessi mikli risi hönd sinni til himins og svo lyfti hann hinni hendinni og þegar hann gerði það, þá virtust þessar verur flýja frá risanum í þúsundavís og fara inn í myrkur næturinnar.

Smám saman fór þessi mikli risi að rísa á fætur og þegar hann gerði það, þá hurfu hendur hans og höfuð upp í skýin. Þegar hann reis á fætur, þá virtist hann hafa hreinsað sig af ruslinu og óþverranum sem var á honum, og hann byrjaði að lyfta höndum til himins eins og hann ætlaði að lofa Drottin, og þegar hann lyfti höndum, hurfu þær inn í skýin.

Skyndilega varð sérhvert ský silfurlitað. Þetta var fallegasti silfurlitur sem ég hef nokkru sinni séð. Meðan ég horfði á þetta fyrirbæri fannst mér það stórkostlegt, en ég hafði ekki skilning á því hvað það merkti. Ég var svo hugfanginn þegar ég horfði á þetta og ég hrópaði á Drottinn og sagði: “Ó Drottinn, hvað merkir þetta allt saman” og mér fannst eins og ég væri í andanum og gæti fundið fyrir nærveru Drottins, jafnvel þótt ég væri sofandi.

Og skyndilega fór að rigna úr skýjunum stórum dropum af fljótandi ljósi yfir þennan máttuga risa, og hægt og sígandi þá fór risinn að bráðna, og síga niður í jörðina og þegar hann bráðnaði þá virtist hann hafa bráðnað niður á yfirborð jarðar og svo kom mikið regn. Fljótandi dropar af ljósi byrjuðu að flæða yfir jörðina og meðan ég horfði á risann bráðna, þá breyttist hann skyndilega í milljónir af fólki á yfirborði jarðarinnar. Meðan ég horfði á þetta, þá var fólk að standa upp út um allan heim. Þau lyftu höndum og lofuðu Drottin.

Á því augnabliki kom mikil þruma sem virtist vera frá himnum. Ég beindi sjónum mínum til himins og skyndilega sá ég veru í hvítum klæðum – í skínandi hvítum klæðum –þarna var það dýrðlegasta sem ég hef séð á minni ævi. Ég sá ekki andlitið, en einhvern veginn vissi ég að þetta var Drottinn Jesús Kristur. Hann rétti út hönd sína og þegar hann gerði það, þá beindi hann henni að hverjum einstaklingnum á fætur öðrum. Og þegar hann rétti út hönd sína yfir þjóðirnar og fólkið á jörðinni – karla og konur – þegar hann benti á þau þá virtist þetta fljótandi ljós flæða frá hönd hans inn í þau, og máttug smurning Guðs kom yfir þau og þetta fólk fór út að starfa í nafni Drottins.

Ég veit ekki hversu lengi ég horfði á þetta. Þetta virtist taka daga, vikur og mánuði. Og ég horfði á Krist, meðan hann hélt áfram að rétta út hönd sína, en þá sá ég líka sorglega hluti. Margt af því fólki, sem Drottinn hafði rétt út hönd sína til, hafnaði smurningu Guðs og köllun Guðs. Ég sá menn og konur sem ég þekkti. Fólk sem ég hélt að myndi örugglega taka við köllun frá Guði. En þegar hann rétti fram hönd sína til þessa eða hins, þá beygðu þeir höfuðið niður og byrjuðu að fara til baka. Og sérhver þeirra sem beygði höfuðið og fór til baka, virtist fara inn í myrkur. Sorti virtist gleypa þau alls staðar.

Ég var ráðvilltur meðan ég horfði á þetta, en fólkið sem hann hafði smurt, hundruð þúsunda af fólki um allan heim, í Afríku, Englandi, Rússlandi, Kína, Ameríku, um allan heim – smurning Guðs var yfir þessu fólki þegar það fór út í nafni Drottins. Ég sá þetta fólk þegar það fór út. Þetta voru verkamenn, þvottakonur, þetta voru ríkir menn og þarna voru fátækir menn. Ég sá fólk sem var fjötrað af lömun og sjúkleika, blindu og heyrnarleysi. Þegar Drottinn rétti fram hönd sína til að gefa þeim þessa smurningu, þá læknuðust þau og fóru af stað!

Og þetta er kraftaverkið – þetta er hið dýrðlega kraftaverk sem kom út úr þessu öllu. Þetta sama fólk rétti út hönd sína nákvæmlega eins og Drottinn gerði og það virtist eins og sami fljótandi eldurinn væri í höndum þeirra. Þegar þau réttu fram hönd sína sögðu þau: “Samkvæmt mínu orði, vertu heill!”

Meðan þetta fólk hélt áfram þessari máttugu endatíma-þjónustu (ég hafði ekki skilið að fullu hvað þetta var) leit ég á Drottin og sagði: “Hvað merkir þetta?” Og hann sagði: “Þetta er það sem ég mun framkvæma á hinum síðustu dögum. Ég mun bæta upp allt það sem átvargurinn, flysjarinn og nagarinn hafa eyðilagt. Ég mun endurreisa allt sem þeir hafa eytt. Þetta er mitt fólk, sem mun stíga fram á endatímanum. Þau munu geysast yfir allt yfirborð jarðarinnar sem máttugur her.”

Þar sem ég var staddur hátt uppi, þá gat ég séð alla jörðina. Ég horfði á þetta fólk, þegar það fór fram og til baka um jörðina. Skyndilega var maður nokkur í Afríku og á augnabliki var hann fluttur af anda Guðs, og ef til vill lenti hann í Rússlandi eða Kína eða Ameríku eða einhverjum öðrum stað, eða öfugt. Þetta fólk fór út um alla jörðina og þau fóru í gegnum eld, drepsóttir og hungursneyð. Hvorki eldur eða ofsókn – ekkert virtist stöðva þau.

Reiður múgur réðst að þeim með sverðum og með byssum. Og eins og Jesús, þá gengu þau í gegnum mannfjöldann og fólkið gat ekki fundið þau, en þau fóru fram í nafni Drottins, og alls staðar þar sem þau réttu þau fram hendur sínar, þá læknuðust sjúkir – blind augu opnuðust. Það voru ekki langar bænir, og eftir að ég hafði margsinnis farið yfir sýnina í huganum og ég hafði oftsinnis hugsað um hana, þá áttaði ég mig á því að ég sá aldrei neina kirkju og ég sá aldrei eða heyrði um neina kirkjudeild, en þetta fólk fór fram í nafni Drottins Hersveitanna. Halleljúja!

Þegar þessi hópur sótti fram sem þjónusta Krists á endatímanum, þá þjónaði þetta fólk til mannfjöldans um alla jörð. Tugir þúsunda, jafnvel milljónir virtust koma til Krists, þegar þjónar hans stigu fram og komu með boðskapinn um Guðsríkið á þessum síðasta tíma. Þetta var dýrðlegt, en það leit út fyrir að það væru einnig aðrir sem risu upp gegn þessu og þeir urðu reiðir og reyndu að ráðast gegn þeim sem fluttu boðskapinn.

Guð mun gefa þessum heimi sýnikennslu undir lokinn sem heimurinn hefur aldrei þekkt. Þessir menn og konur voru úr öllum stéttum lífsins – prófgráður hafa enga þýðingu. Ég sá þessa þjóna þegar þeir fóru um allt yfirborð jarðar. Þegar einn hrasaði og féll, þá kom annar og reisti hann upp. Það voru engin “stór ég” og “lítill þú”, en sérhvert fell varð að lægjast og sérhver dalur hlaut að fyllast og þau virtust hafa eitt sameiginlegt – það var guðlegur kærleikur sem virtist streyma fram frá þessu fólki þegar þau störfuðu og lifðu saman. Þetta var dýrðlegasta sýn sem ég hef nokkru sinni þekkt. Jesús Kristur var kjarni lífs þeirra. Þau héldu áfram og það virtist eins og dagarnir liðu hjá, meðan ég horfði á þetta. Ég gat aðeins grátið og stundum hlegið . Það var svo stórkostlegt þegar þetta fólk fór um alla jörðina og þjónaði við lok endatímans.

Þegar ég horfði á þetta frá himni, þá sá ég tíma þegar mikil flóð af þessu fljótandi ljósi virtist falla yfir stóra söfnuði, og söfnuðurinn lyfti upp höndum sínum og virtist lofa Guð klukkustundum eða dögum saman þegar andi Guðs kom yfir þau. Guð sagði: “Ég mun úthella anda mínum yfir allt hold,” og þetta var nákvæmlega að gerast þarna. Og sérhver maður og sérhver kona, sem fékk þennan kraft og smurningu Guðs, sá kraftaverk Guðs. Það tók engan enda.

Við höfum talað um kraftaverk. Við höfum talað um tákn og undur, en ég gat ekki varist því að gráta þegar ég las aftur þennan morgun (það var um kl. 4 um morguninn), bréfið frá innfæddu trúboðunum. Þetta er aðeins vitnisburður um upphafið hjá einum manni (úr hópi þeirra sem ekkert hafði gert, sem enginn hefur heyrt um) sem gekk fram, rétti út hönd sína og sagði: “Í nafni Drottins Jesú Krists skipa ég lífi að koma inn í líkama þinn.” Ég féll á kné og byrjaði aftur að biðja, og ég sagði: “Drottinn, ég veit að þessi tími kemur fljótt!”

Og síðan aftur, þegar þetta fólk fór um yfirborð jarðarinnar, þá virtist mikil ofsókn koma úr öllum áttum.

Skyndilega kom aftur mikill þrumugnýr, sem virtist bergmála um alla jörðina og ég heyrði aftur röddina – röddina sem talaði: “Þetta er mitt fólk. Þetta er mín elskaða brúður.” Og þegar röddin talaði, þá leit ég á jörðina og ég gat séð vötnin og fjöllin. Grafirnar opnuðust og fólk um allan heim, hinir heilögu allra alda virtust vera að rísa upp. Og þegar þeir risu upp úr gröfinni, þá virtist skyndilega koma fólk úr öllum áttum. Frá austri og vestri, norðri og suðri, og það virtist aftur vera að mynda þennan risavaxna líkama. Þeir sem dánir voru í Kristi virtust fyrst upp rísa. Ég gat varla skilið þetta, það var svo stórkostlegt. Þetta var langt umfram nokkuð sem mig hefði getað dreymt eða ég ímyndað mér.

En þegar þessi líkami byrjaði skyndilega að myndast og taka aftur á sig form, þá tók hann aftur á sig form hins máttuga risa, en í þetta sinn var hann breyttur. Hann var klæddur í gullfalleg hvít klæði. Klæðin voru án bletts eða hrukku þegar þessi líkami byrjaði að myndast og fólk allra alda virtist safnast inn í þennan líkama og hægt og hægt, þegar hann byrjaði að lyftast til himins, þá kom Drottinn Jesús skyndilega af himni ofan og varð höfuðið og ég heyrði annan þrumugný sem sagði: “Þetta er mín elskaða brúður, sem ég hef beðið eftir. Hún mun koma fram reynd í eldi. Þetta er hún sem ég hef elskað frá upphafi.”

Þegar ég horfði á þetta, þá beindust augu mín skyndilega til norðurs og ég sá að því er virtist eyðingu koma yfir. Menn og konur hrópuðu af skelfingu og byggingar voru eyddar. Þá heyrði ég röddina aftur í fjórða sinn: “Nú er reiði minni úthellt yfir jörðina.” Frá endimörkum heimsins virtist reiði Guðs vera úthellt og það virtist sem stórum skálum af reiði Guðs væri hellt yfir jörðina. Ég man þetta eins og það hefði gerst fyrir augnabliki. Ég titraði og skalf þegar ég sá þessa skelfilegu sýn, þegar borgum og heilum þjóðum var eytt.

Ég gat heyrt grátinn og kveinin. Ég gat heyrt fólkið gráta. Það virtist gráta þegar það fór inn í hella, en hellarnir í fjöllunum opnuðust.

Fólkið reyndi að hoppa út í vatn, en vatnið leyfði þeim ekki að drukkna. Það var ekkert sem gat eytt þeim. Það langaði til að taka líf sitt, en gat það ekki. Þá snéri ég augum mínum á ný að þessari dýrðlegu sjón, þessum líkama sem var klæddur í fögur hvít klæði – skínandi klæði. Hægt og hægt, þá fór hann að lyftast frá jörðu, og þegar hann gerði það þá vaknaði ég. Hvílík sýn var það sem ég hafði fengið að sjá! Ég hafði séð þjónustu endatímanna – síðustu klukkustundina. Þetta gerðist svo aftur 27. júlí, kl. 2:30 að nóttu að sama opinberunin – sama sýnin kom aftur nákvæmlega eins og áður.

Líf mitt hefur breyst, eftir að ég gerði mér grein fyrir að við lifum á þessum endatíma, því um allan heim er Guð að smyrja menn og konur með þessari þjónustu. Það verður ekki ný kenning. Það verður ekki dauð kirkjurækni. Það verður Jesús Kristur. Þau munu fara út með orð Drottins og munu segja (ég heyrði það svo oft í sýninni): “Samkvæmt mínu orði mun það verða!”

Eiríkur Magnússon þýddi.

24. mars árið 1904, þegar ég féll undan krafti Drottins þar sem ég var að biðja fyrir síðustu manneskjunni við altarið, sá ég frelsarann á krossinum og syndara koma til hans. Ég sá þrep sem lágu í gegnum perluhlið himna. Allir þeir sem dífðu sér ofan í brunninn voru samstundis færðir í þrepin. Hver og einn bar ljós sem varð bjartara þegar viðkomandi fór hærra. Það var enginn óhreinn blettur á klæðum þeirra. Mér var sagt að þeir væru ljós heimsins og að lampar þeirra loguðu á himnum. Þau höfðu Krist í sálum sínum. Hver og einn hafði varðengla sem fylgdi þeim upp þrepin. Efst í þrepunum voru perluhliðin þar sem fylkingar himnanna biðu eftir að taka á móti pílagrímum jarðarinnar.

Ég sá einnig að heimurinn var í miklu myrkri og að hinir heilögu voru mjög fáir. „Margir eru kallaðir en fáir útvaldir“ (Matt 22:14) eða vilja taka við. Margir voru undir áminningu Heilags anda en treystu á niðurdýfingaskýrn til frelsunar eða kirkjuskráningu, en nema þau séu að bera ljósið frá Guði eru þau verri en almennur syndari.

Allur heimurinn liggur í miklu myrkri, nema örfáir. Ég sá undirbúninginn á himnum og jörðu fyrir væntanlega komu Krists. Það virtist mikið vera um að vera á himnum. Drottinn var að safna saman hersveitum sínum, undirbúa hestanna og stríðsvagnanna. Hersveitir himna voru á hreyfingu og hliðin voru opin. Engill kom út fyrir hliðin og blés í mikinn lúður, Frelsarinn var í forystu með allri dýrð himnanna, hrópandi á hina heilögu með hárri raustu sem vakti upp hina sofnuðu.

Drottinn sýndi mér að hann var að dæma hina heilögu, greina í sundur hveitið frá illgresinu og að hinir trúuðu væru að fá þeirra mæli af kjöti fyrir þennan tíma, Guðs setta tíma. Engillinn var að innsigla þá síðustu úr brúði Drottins með innsigli hins lifanda Guðs. Hún var lítil hjörð og hinir síðustu myndu fljótlega verða innsiglaðir, síðan myndi Drottinn koma í skýi dýrðar til þess að taka brúði sína í brúðkaupsveisluna.

Megi Guð hjálpa öllum þeim sem lesa eða heyra þessa sýn að taka mark á viðvöruninni og iðrast, því að dómur Drottins er við dyrnar.

——————————-

Opinberunarbókin 19:11-21

Þá sá ég himininn opinn, og sjá: Hvítur hestur. Sá, sem á honum sat, heitir Trúr og Sannur, hann dæmir og berst með réttvísi. -12- Augu hans eru sem eldslogi og á höfði hans eru mörg ennisdjásn. Og hann ber nafn ritað, sem enginn þekkir nema hann sjálfur. -13- Hann er skrýddur skikkju, blóði drifinni, og nafn hans er: Orðið Guðs. -14- Og hersveitirnar, sem á himni eru, fylgdu honum á hvítum hestum, klæddar hvítu og hreinu líni. 15- Og af munni hans gengur út biturt sverð að slá þjóðirnar með, og hann stjórnar þeim með járnsprota. Og hann treður vínþröng heiftarreiði Guðs hins alvalda. -16- Og á skikkju sinni og lend sinni hefur hann ritað nafn: Konungur konunga og Drottinn drottna. -17- Og ég sá einn engil, sem stóð á sólunni. Hann hrópaði hárri röddu til allra fuglanna, sem flugu um himinhvolfið: Komið, safnist saman til hinnar miklu máltíðar Guðs -18- til þess að eta hold konunga og hold herforingja og hold kappa og hold hesta og þeirra, sem á þeim sitja, og hold allra, bæði frjálsra og ófrjálsra, smárra og stórra. -19- Og ég sá dýrið og konunga jarðarinnar og hersveitir þeirra safnaðar saman til að heyja stríð við þann, sem á hestinum sat, og við herlið hans. -20- Og dýrið var handtekið og ásamt því falsspámaðurinn, sem táknin gjörði í augsýn þess, en með þeim leiddi hann afvega þá, sem tekið höfðu við merki dýrsins, og þá, sem tilbeðið höfðu líkneski þess. Báðum þeim var kastað lifandi í eldsdíkið, sem logar af brennisteini. -21- Og hinir voru drepnir með sverði þess, er á hestinum sat, sverðinu, sem út gekk af munni hans, og allir fuglarnir söddust af hræjum þeirra.

Sýn sem A.A. Allen fékk þann 4. júlí 1954 – Efst á Empire State byggingunni.

Þegar ég stóð ofan á Empire State byggingunni gat ég séð frelsisstyttuna sem lýsti upp hlið inn í nýja heiminn. Hér, dreift fyrir mér eins og teiknað kort, er svæði 60 eða 80 mílur í þvermál. Ég var undrandi yfir því að andi Drottins skyldi hreyfa mig svona, þarna ofan á Empire State-byggingin. Hvers vegna ætti ég að finna fyrir slíkri bylgju af anda Hans og krafti þar?

Risastór sjónauki

Allt í einu heyrði ég rödd Drottins. Það var eins skýrt og eins greinilegt og rödd gat verið. Það virtist koma alveg úr miðjum risastóra sjónaukanum; en þegar ég horfði á sjónaukann, ég vissi að hann hefði ekki komið þaðan, heldur beint frá himnum. Röddin sagði:

„Því að augu Drottins hvarfla um alla jörðina, til þess að hann megi sýna sig máttkan þeim til hjálpar, sem eru heils hugar við hann. Þér hefir farið heimskulega í þessu, því að héðan í frá munu menn stöðugt eiga í ófriði við þig.” (2. Kroníkubók 16:9).

Strax þegar ég heyrði rödd Guðs, ég vissi að þetta var tilvitnun í ritninguna; en aldrei fyrr hafði nokkuð komið til mín með svo miklu valdi í krafti andans.

Sjálfvirk klukka

Tikk sjónaukans hætti. Maðurinn á undan mér hafði klárað tímann sinn. Þegar hann steig í burtu, vissi ég að ég var næstur. Þegar ég steig að sjónaukanum og setti peninginn í raufina byrjaði tikkið strax aftur. Þetta tif var sjálfvirk klukka sem leyfði mér að nota sjónaukann aðeins í takmarkaðan tíma. Þegar ég sveiflaði sjónaukanum til norðurs, kom skyndilega andi Guðs yfir mig á þann hátt sem ég hafði aldrei upplifað áður. Svo virtist að í andanum var ég algjörlega hrifinn burt. Ég vissi að sjónaukinn sjálfur hafði ekkert að gera með fjarlægðina sem mér var allt í einu gert kleift að sjá, því ég virtist sjá hluti sem eru langt út fyrir svið sjónaukans, jafnvel á björtum, björtum degi. Það var einfaldlega Guð sem hafði valið þennan tíma til að opinbera mér þessa hluti, því þegar ég horfði í gegnum sjónaukann, þá var það ekki Manhattan Island sem ég sá, heldur miklu stærra útsýni. Norður-Ameríku meginlandið

Þennan morgun var mikið af útsýninu skert af þoku; en skyndilega þegar andi Drottins kom yfir mig, virtist þokan hreinsast til og það virtist sem ég gæti séð í þúsundir kílómetra, en það sem ég var að horfa á var ekki Manhattan Island. Þetta var allt frá meginlandi Norður-Ameríku breitt út fyrir mér eins og kort er dreift á borð. Það var ekki East River og Hudsonfljótið sem ég sá sitt hvorum megin, heldur Atlantshafið og Kyrrahafið; og í stað þess að Frelsisstyttan stóð þarna í flóanum á litlu eyjunni sinni sá ég hana standa langt út í Mexíkóflóa. Hún var á milli mín og Bandaríkjanna. Ég skyndilega áttaði mig á því að sjónaukinn hafði ekkert með það sem ég sá að gera heldur að þetta væri sýn beint frá Guði; og til að sanna þetta fyrir sjálfum mér, tók ég augun frá sjónaukanum þannig að ég var ekki lengur að horfa í gegnum linsuna, en sama sýnin hélst fyrir augum mér.

Stórborgir

Þarna skýrt og greinilega sást allt meginland Norður-Ameríku með öllum hennar stórborgum. Til norðurs lágu Stórvötnin. Langt í norðaustur var New York borg. Ég gat séð Seattle og Portland langt í norðvestur. Niður vesturströndina voru San Francisco og Los Angeles. Nær í forgrunni lá New Orleans. Ég gat séð hin mikilfenglegu Klettafjöllin og sá með augum mínum meginlandsskilin. Allt þetta og fleira gat ég séð dreift fyrir mér sem stórt kort á borði.

Risa hönd

Þegar ég leit, sá ég skyndilega af himni risastóra hönd teygja sig niður. Þessi risastóra hönd var teygði sig í átt að Frelsisstyttunni. Á augnabliki rifnaði glampandi kyndillinn úr hendi hennar, og í staðinn var settur bolli; og ég sá risa sverð standa upp úr þeim mikla bikar sem ljómaði eins og stóru ljósi hefði verið snúið á glitrandi brún þess. Aldrei áður hafði ég séð svo skarpt, glitrandi, hættulegt sverð. Það virtist ógna öllum heiminum. Þegar þessi stóri bikar var settur í hönd Frelsisstyttunnar, heyrði ég þessi orð:

„Svo segir Drottinn allsherjar, Ísraels Guð: Drekkið, til þess að þér verðið drukknir, spúið og dettið og standið ekki upp aftur, af sverðinu, sem ég sendi meðal yðar.” Þegar ég heyrði þessi orð þekkti ég þau sem tilvitnun í Jeremía 25:27.

Ég var undrandi að heyra Frelsisstyttuna tala út og svara: „Ég mun ekki DREKKA” Þá sem rödd þrumunnar heyrði ég aftur rödd Drottins segja: „Þú munt vissulega drekka“ (Jeremía 25:28).

Þá skyndilega þvingaði risastór hönd bikarinn að vörum Frelsisstyttunnar, og hún varð máttlaus til að verja sig. Hin volduga hönd Guðs neyddi hana til að drekka hvern dropa úr bikarnum. Þegar hún drakk bitur dregin, voru þetta þau orð sem ég heyrði: „Þér skuluð ekki sleppa óhegndir, því að sverði býð ég út gegn öllum íbúum jarðarinnar segir Drottinn allsherjar.”. (Jeremía 25:29)

Stríð og eyðilegging

Þegar bikarinn var tekinn frá vörum Frelsisstyttunnar tók ég eftir að sverðið vantaði í bikarinn, sem gæti þýtt aðeins eitt. INNIHALD BIKARINS HAFÐI VERIÐ ALVEG NEYTT! Ég vissi að sverðið táknaði bara stríð og eyðileggingu, sem eflaust er á leiðinni. Eins og maður verður drukkinn af of miklu víni sá ég að Frelsisstyttan varð óstöðug og byrjar að skjögra og missa jafnvægið. Ég sá hana skvetta sjó og reyna að ná jafnvægi. Ég sá hana skjögra fram og aftur og falla á hnén. Þegar ég sá örvæntingarfullar tilraunir hennar til að ná jafnvægi og rísa á fætur aftur, hrærðist hjarta mitt sem aldrei fyrr af samúð vegna baráttu hennar; en eins og hún staulaðist þarna í flóanum, enn og aftur heyrði ég þessi orð:

„Drekkið, til þess að þér verðið drukknir, spúið og dettið og standið ekki upp aftur, af sverðinu, sem ég sendi meðal yðar.” (Jeremía
25:37).

Þegar ég horfði á, velti ég því fyrir mér hvort Frelsisstyttan myndi nokkurn tíma geta náð jafnvægi aftur – ef hún myndi nokkurn tíma standa aftur; og þegar ég horfði á, virtist sem hún barðist við af öllum mætti ​​sínum, reis upp og staulaðist loks á fætur aftur og stóð þarna og sveiflaðist til ölvuð. Ég var viss um það að hún myndi falla aftur og hugsanlega aldrei til að rísa á ný. Ég fylltist löngun til að rétta fram hönd mína til að styðja við hana, því ég vissi að ef hún myndi einhvern tíma detta aftur myndi hún drukkna þarna í flóanum.

„Eigi þarft þú að óttast ógnir næturinnar, eða örina, sem flýgur um daga, drepsóttina, er reikar um í dimmunni, eða sýkina, er geisar um hádegið.“ (Sálmur 91:5-6)

Svart ský rís

Síðan þegar ég horfði á, var annar ótrúlegur hlutur að gerast. Langt í norðvestur, rétt út yfir Alaska, var risastórt svart ský að koma upp. Þegar það reis upp var það svart eins og nóttin. Það virtist vera í lögun sem höfuðs manns. Þegar það hélt áfram að koma upp, sá ég tvo ljósa bletti í svarta skýinu. Það hækkaði enn frekar og gapandi gat kom í ljós. Ég sá að svarta skýið var að taka lögun höfuðkúpu, því nú sást stóri, hvíti, gapandi munnurinn greinilega. Að lokum varð höfuðið fullmótað. Þá fóru axlirnar að birtast; og hvoru megin, langir, svartir handleggir.

Eyðing beinagrindarinnar

Það virtist sem það sem ég sá væri allt meginland Norður-Ameríku, breitt út eins og kort á borði með þessu hræðilega beinagrind-myndaða skýi. Það hækkaði jafnt og þétt þar til formið sást niður að mitti. Í mitti virtist beinagrindin sveigjast í átt að Bandaríkjunum, rétti fram hönd í austur og eina í vestur, eina í átt að New York og einn í átt að Seattle. Þegar hið hræðilega form teygðist fram, gat ég séð að öll athygli hennar virtist beinast að Bandaríkjunum, með útsýni yfir Kanada allavega í bili. Eins og ég sá hræðilega svarta skýið í formi beinagrind beygjast í átt að Ameríku, beygja sig frá mitti yfir, teygja sig niður í átt að Chicago og út í átt að báðum strandlengjunum, vissi ég að tilgangur þess var að tortíma mannfjöldanum.

Dauðleg kvöl

Þegar ég horfði á með hryllingi, stoppaði svarta skýið mikla rétt fyrir ofan Stórvatansvæðið og sneri andliti sínu í átt að New York borg. Svo fór að út úr hræðilegum, stóra gapandi munni þess birtust hvítar gufur sem líktust reyk, eins og sígarettureykuri blési frá munni hans. Þessum hvítleitu gufum var blásið í átt að New York borg. Reykurinn byrjaði að dreifa sér þar til hann hafði lagt yfir allan austurhluta Bandaríkjanna. Þá snérist beinagrindin til vesturs og út úr hræðilegum munninum og nösunum kom annar mikill hvítur reykur. Að þessu sinni var blásið í átt að vesturströndinni. Í nokkur  augnablik var öll Vesturströndin og Los Angeles svæðið þakið gufum þess. Svo í átt að miðjunni kom þriðji blásturinn. Þegar ég horfði á, voru St. Louis og Kansas City umvafin hvítum gufum. Síðan komu þær til New Orleans. Síðan feyktust þær þangað til þeir komust að Frelsisstyttunni þar sem hún stóð staulandi ölvuð í blálokin við vatnið í flóanum. Þegar hvítu gufurnar fóru að dreifast um höfuð styttunnar tók hún aðeins einn andardrátt og fór síðan að hósta eins og til að losa lungun við hinu hræðilega gufur sem hún hafði andað að sér. Maður gat auðveldlega greint á hóstanum að þessar hvítu gufur hafði brennt lungun hennar. Hvað voru þessar hvítu gufur? Gætu þeir táknað bakteríu hernað eða taugagas sem gæti eyðilagt fjölda fólks á örfáum augnablikum? Svo heyrði ég raust Guðs þegar hann talaði aftur:

„Sjá, Drottinn tæmir jörðina og eyðir hana, hann umhverfir ásjónu hennar og tvístrar íbúum hennar. Eitt gengur yfir prest og alþýðu, yfir húsbónda og þjón, yfir húsfreyju og þernu, yfir seljanda og kaupanda, yfir lánsala og lánþega, yfir okrarann og skuldunaut hans. Jörðin skal verða altæmd og gjörsamlega rænd, því að Drottinn hefir talað þetta. Jörðin viknar og kiknar, heimur bliknar og kiknar, tignarmenni lýðsins á jörðu blikna. Jörðin vanhelgast undir fótum þeirra, er á henni búa, því að þeir hafa brotið lögin, brjálað boðorðunum og rofið sáttmálann eilífa. Þess vegna eyðir bölvun jörðinni og íbúar hennar gjalda fyrir það. Þess vegna farast íbúar jarðarinnar af hita, svo að fátt manna er eftir orðið.“.(Jesaja 24:1-6)

Þegar ég horfði á hóstinn ágerast. Það hljómaði eins og maður væri að fara að hósta upp úr sér lungun. Frelsisstyttan var stynjandi og stynjandi. Hún var í dauðans kvöl. Sársaukinn leit út fyrir að vera óbærandi, þar sem hún reyndi aftur og aftur að hreinsa lungun af þessum hræðilegu hvítu gufum. Ég horfði á hana þarna í flóanum þegar hún staulaðist og greip um lungun og brjóst með höndunum. Svo féll hún á kné. Eftir augnablik hóstaði hún eins og í örvæntingarfullri síðustu tilraun til að rísa upp af hnjánum en féll síðan fram fyrir sig og lá kyrr — kyrr sem dauð. Tárin runnu niður andlitið á mér þegar ég áttaði mig á því að hún var dáin! Lítið öldulag rauf kyrrðina þar sem það skvettist yfir líkama hennar sem var að hluta undir vatni og að hluta út upp úr vatninu.

„Fyrir henni fer eyðandi eldur og eftir henni logi brennandi. Þótt landið fram undan henni hafi verið eins og Edensgarður, er það á bak henni sem eyðiöræfi. Enginn hlutur komst undan henni.“. (Jóel 2:3)

Sírenuöskur

Allt í einu var þögnin rofin af öskri sírenu. Sírenurnar virtust öskra,
„FORÐAÐU LÍFI ÞÍNU!“ Aldrei áður hafði ég heyrt jafn grenjandi, öskrandi sírenur. Þær virtust vera alls staðar til norðurs, suðurs, austurs og vesturs. Það virtist vera fjöldinn allur af sírenum; og eins og ég horfði, ég sá fólk alls staðar hlaupa, en svo virtist sem ekkert þeirra hljóp meira en nokkur skref, og svo féllu þau. Og jafnvel eins og ég hafði séð Frelsisstyttuna berjast við að endurheimta jafnvægið og loksins að detta í síðasta sinn til að deyja á andlitinu, sá ég nú milljónir fólks sem datt á götunum, á gangstéttum, í erfiðleikum. Ég heyrði í öskrum þeirra um miskunn og hjálp. Ég heyrði hræðilegan hósta þeirra eins og lungun hefðu verið brennd af eldi. ég heyrði stunur hinna dæmdu og deyjandi. Þegar ég horfði á, náðu nokkrir loksins í skjól, en aðeins fáir komust í skýlin. Fyrir ofan stunur hins deyjandi mannfjölda heyrði ég þessi orð:

„Dynurinn berst öllum þeim sem á jörðu búa, út á enda jarðar, því að Drottinn þreytir deilu við þjóðirnar, hann gengur í dóm við allt hold. Hina óguðlegu ofurselur hann sverðinu! segir Drottinn. Svo segir Drottinn allsherjar: Sjá, ógæfa fer frá einni þjóð til annarrar, og ákafur stormur rís á útjaðri jarðar. Þeir sem Drottinn hefir fellt, munu á þeim degi liggja dauðir frá einum enda jarðarinnar til annars. Þeir munu eigi verða harmaðir, eigi safnað saman og eigi jarðaðir, þeir skulu verða að áburði á akrinum.“ (Jeremía
25:31-33).

Eldflauga árásir

Svo skyndilega sá ég frá Atlantshafi og frá Kyrrahafinu og út úr Persaflóa eins og eldflaugar, hlutir sem virtust koma upp eins og fiskar sem stökkva upp úr vatninu. Þær flugu hátt í loftið, hver stefndi í sína átt, en allar í átt að Bandaríkjunum. Á jörðu öskruðu sírenurnar hærra, og upp af jörðinni sá ég svipaðar eldflaugar byrja að stíga upp. Fyrir mér virtust þetta vera varnareldflaugar þó þær kæmu frá mismunandi stöðum um öll Bandaríkin; þó virtist enginn þeirra ná árangri í að stöðva eldflaugarnar sem risið höfðu upp úr sjónum á allar hliðar. Þessar eldflaugar náðu loksins hámarkshæð, snéru sér hægt við og féllu aftur til jarðar í ósigri. Svo skyndilega sprungu eldflaugarnar, sem höfðu stokkið upp úr sjónum eins og fiskar, allar í einu. Sprengingin var óbærilega hávær. Það næsta sem ég sá var risastór eldkúla. Það sem ég hef nokkurn tíma séð sem líktist þþví sem ég sá í sýn minni var myndin af sprengingu H-sprengjunnar einhvers staðar í Suður-Kyrrahafi. Í sýn minni var þetta svo raunverulegt að ég virtist finna fyrir brennandi hitanum frá því.

Algjör eyðilegging

Þegar sýnin breiddist út fyrir augum mínum og ég sá hina útbreiddu auðn af völdum hræðilegu sprengingarnar, gat ég ekki varist að hugsa, á meðan verjendur þjóðar okkar hafa deilt um hvaða varnartæki ætti að nota, vanræktu þær hið eina sanna varnartæki sem er trú á hinn eina sanna og lifandi Guði. Það sem hún óttaðist mjög kom til hennar! Hversu satt hefur það sannast sem stendur í Sálmi 127:1:

„Ef Drottinn byggir ekki húsið, erfiða smiðirnir til ónýtis. Ef Drottinn verndar eigi borgina, vakir vörðurinn til ónýtis.“

Þegar stríðsómurinn minnkaði kom þessi tilvitnun til mín:

„Þeytið lúðurinn í Síon og æpið óp á mínu heilaga fjalli, svo að allir íbúar landsins nötri. Því að dagur Drottins kemur, já, hann er í nánd, dagur myrkurs og dimmu, dagur skýþykknis og skýsorta. Eins og sorti breiðist yfir fjallahnjúkana mikil og voldug þjóð. Hennar líki hefir ekki verið frá eilífð, og hennar líki mun ekki koma eftir hana allt fram á ár ókominna alda. Fyrir henni fer eyðandi eldur og eftir henni logi brennandi. Þótt landið fram undan henni hafi verið eins og Edensgarður, er það á bak henni sem eyðiöræfi. Enginn hlutur komst undan henni. Ásýndum eru þeir sem hestar að sjá, og þeir eru fráir sem riddarar. Eins og glamrandi vagnar stökkva þeir yfir fjallahnjúkana, eins og eldslogi, sem snarkar í hálmleggjum, eins og voldug þjóð, sem búin er til bardaga. Fyrir henni skjálfa þjóðirnar, öll andlit blikna. Þeir hlaupa sem hetjur, stíga upp á borgarvegginn sem hermenn, sérhver þeirra gengur sína leið og enginn riðlast á annars braut. Enginn þeirra þrengir öðrum, hver gengur sína braut, jafnvel mót skotspjótum þeytast þeir áfram án þess að stöðva ferð sína. Þeir ráðast inn í borgina, hlaupa á borgarvegginn, stíga upp í húsin, fara inn um gluggana sem þjófar. Fyrir henni nötrar jörðin, himnarnir skjálfa, sól og tungl myrkvast og stjörnurnar missa birtu sína.”. (Joel 2:1-10).

Dauðaþögn

Þá var röddin kyrr. Jörðin þagði líka með dauðaþögn. Síðan í mín eyru kom annað hljóð – hljóð fjarlægs söngs. Þetta var fallegasta tónlist sem ég hafði heyrt. Það heyrðist fagnaðaróp og glaðvær hlátur. Ég vissi strax að það var fögnuður hinna heilögu Guðs. Ég horfði, og þar, hátt á himnum, yfir reykinn og eitraða loftið, fyrir ofan hávaða bardaga, sá ég risastórt fjall. Það virtist vera af föstu bergi, og ég vissi strax að þetta var fjall Drottins. Tónlist og fögnuður kom hátt upp frá fjallshlíðinni.

Falin í klettaskorunni

Það voru hinir heilögu Guðs sem voru að gleðjast. Það var fólk Guðs sem var það syngjandi og dansandi og hrópandi af fögnuði, örugg fyrir öllu tjóni sem hafði komið á jörðina, því að þeir voru faldir í klettaskorunni. Þar voru þeir lokaðir inni, vernduð af mikilli, risastórri hendi sem náði upp fyrir himininn og var engin önnur heldur en hönd Guðs, og lokaði þau inni þar til stormurinn gekk yfir.