Íreneus

Íreneus var einn af fyrstu kirkjufeðrunum og biskup í borginni Lyon í Gallíu, þar sem Frakkland er nú. Hann var uppi á annarri öld eftir Krist og var aðeins tveimur kynslóðum frá postulunum sjálfum. Hann barðist fyrir hreinni postullegri trú gegn villukenningum sem voru að grafa um sig í kirkjunni, og hann vitnaði um að kraftur heilags anda væri enn að verki í söfnuðinum. William Branham kenndi að hann hefði verið sendiboði annarrar safnaðaraldarinnar, Smýrnualdarinnar. Hann fæddist um árið 130 í Litlu-Asíu og lést um árið 202.
Við fætur Pólýkarpusar
Íreneus ólst upp í Smýrnu, eða í nágrenni hennar, en það var einmitt söfnuðurinn í Smýrnu sem fékk annað bréfið af sjö í Opinberunarbókinni. Þar sat hann sem ungur maður við fætur Pólýkarpusar biskups. Pólýkarpus hafði sjálfur verið lærisveinn Jóhannesar postula, mannsins sem hallaði sér að brjósti Jesú. Íreneus skrifaði síðar að hann myndi enn hvar Pólýkarpus sat þegar hann kenndi, hvernig hann gekk inn og út og hvernig hann sagði frá samtölum sínum við Jóhannes og aðra sem höfðu séð Drottin. Þannig tengdi Íreneus kirkjuna á sínum tíma beint við postulana.
Pólýkarpus var brenndur á báli fyrir trú sína um árið 155, þá orðinn gamall maður. Þegar honum var boðið að afneita Kristi til að bjarga lífi sínu svaraði hann að hann hefði þjónað Kristi í 86 ár og Kristur hefði aldrei gert honum neitt illt. Hvernig gæti hann þá lastmælt konungi sínum sem frelsaði hann?
Opinberunarbókin 2:10
Kvíð þú ekki því, sem þú átt að líða. Sjá, djöfullinn mun varpa nokkrum yðar í fangelsi, til þess að yðar verði freistað, og þér munuð þrenging hafa í tíu daga. Vertu trúr allt til dauða, og ég mun gefa þér kórónu lífsins.
Ofsóknirnar í Lyon
Íreneus fór sem trúboði til Gallíu og varð öldungur í söfnuðinum í Lyon. Árið 177 brutust út miklar ofsóknir gegn kristnum mönnum þar. Íreneus var þá á ferð til Rómar með bréf frá söfnuðinum og slapp. Þegar hann kom til baka hafði gamli biskupinn, Pótínus, sem var yfir níræður, látist í fangelsi og tugir annarra kristinna manna verið pyntaðir og drepnir á leikvanginum. Meðal þeirra var ung þjónustustúlka, Blandína, sem var pyntuð frá morgni til kvölds en sagði aðeins: „Ég er kristin og ekkert illt er gert á meðal okkar.“
Íreneus var gerður að biskupi yfir söfnuðinum sem eftir var. Í stað þess að flýja byggði hann hann upp aftur og sendi trúboða út um Gallíu.
Gegn villukenningum
Á þessum tíma voru gnostíkar að breiða út kenningar sem þóttust vera kristnar en voru það ekki. Þeir kenndu að efnisheimurinn væri vondur, að Jesús hefði ekki raunverulega komið í holdi og að aðeins þeir sem fengju leynilega þekkingu gætu frelsast. Íreneus skrifaði mikið rit, Gegn villukenningum, þar sem hann afhjúpaði þessar kenningar og sýndi fram á hvað postularnir höfðu raunverulega kennt. Hann lagði áherslu á að trúin hefði verið gefin í eitt skipti fyrir öll og að ekki mætti bæta við hana né taka frá henni.
Júdasarbréfið 3
Þér elskaðir, mér var það ríkt í huga að rita yður um sameiginlegt hjálpræði vort. En nú kemst ég ekki hjá því að skrifa og hvetja yður til að berjast fyrir þeirri trú, sem heilögum hefur í eitt skipti fyrir öll verið í hendur seld.
Íreneus kenndi líka að Jesús hefði komið til að endurheimta allt sem Adam hafði glatað. Hann orðaði það þannig að Guð hefði orðið það sem við erum, til þess að við gætum orðið það sem hann er.
Gjafir andans
Það sem William Branham lagði sérstaka áherslu á í lífi Íreneusar var að hann trúði á kraft heilags anda. Íreneus skrifaði að í söfnuðunum á hans tíma væru bræður sem hefðu spádómsgáfu, töluðu tungum fyrir andann, opinberuðu leyndarmál hjartans og læknuðu sjúka með handayfirlagningu. Hann skrifaði jafnvel að dauðir hefðu verið vaktir upp og lifað á meðal þeirra í mörg ár. Þetta var meira en hundrað árum eftir hvítasunnudag. Kraftur Guðs hafði ekki horfið með postulunum.
Fyrra Korintubréf 12:7-11
Andinn opinberast í sérhverjum til þess, sem gagnlegt er. Einum er fyrir andann gefið að mæla af speki, öðrum að mæla af þekkingu í krafti sama anda. Hinn sami andi veitir einum trú, öðrum lækningagáfu og öðrum kraft til að framkvæma undur. Einn fær spádómsgáfu, annar hæfileika að greina anda, einn að tala tungum og annar að útleggja tungutal. En öllu þessu kemur til leiðar eini og sami andinn, og hann útbýtir hverjum einum eftir vild sinni.
Trúr allt til dauða
Lítið er vitað með vissu um síðustu ár Íreneusar. Hann lést um árið 202 og samkvæmt gamalli hefð dó hann píslarvættisdauða í ofsóknum á dögum Septimíusar Severusar keisara. Smýrnuöldin var öld ofsókna og píslarvotta, og Íreneus hafði séð kennara sinn og biskup deyja fyrir trúna.
Ég trúi því að Íreneus minni okkur á tvennt sem verður að fara saman: að halda fast í hreina kenningu postulanna og að trúa á kraft heilags anda. Hann stóð gegn villunni en hann afneitaði ekki gjöfum andans. Kirkjan þarf hvort tveggja.
Sendiboðar safnaðaraldanna
William Branham kenndi að Guð hefði sent hverri af sjö safnaðaröldunum í Opinberunarbókinni sinn sendiboða:
- Efesus: Páll postuli
- Smýrna: Íreneus
- Pergamos: Marteinn frá Tours
- Þýatíra: Kólumba
- Sardes: Marteinn Lúther
- Fíladelfía: John Wesley
- Laódíkea: William Branham
Ert þú tilbúinn?
Trúin sem Íreneus varði var trúin sem Jóhannes postuli gaf Pólýkarpusi og Pólýkarpus gaf honum. Hún hefur ekki breyst. Haltu fast í Orðið eins og það var gefið og vertu trúr allt til dauða.
„Verið minnugir leiðtoga yðar, sem Guðs orð hafa til yðar talað. Virðið fyrir yður, hvernig ævi þeirra lauk, og líkið eftir trú þeirra. Jesús Kristur er í gær og í dag hinn sami og um aldir.“ Heb 13:7-8
