Allar spádómar um endalok þessarar aldar benda til þess að þetta verði tími mestu þrenginga sem heimurinn hefur nokkru sinni upplifað. Hljómar það uppörvandi? Fyrir sanna lærisveina er það einmitt svo. Sannir lærisveinar láta hvorki hvetjast né letjast af því sem er að gerast í þessum heimi. Þetta er sá tími þegar þeir munu skína eins og stjörnur himinsins. Það sem ég deili í þessum næstu tveimur „Orðum vikunnar“ er hvernig við getum gengið í gegnum þessa tíma og gert þá að okkar bestu tímum.

Það er einfalt svar við þessu: að vera píslarvottur á hverjum degi. Píslarvottar eru þeir sem sönnuðu að þeir elskuðu Drottin og sannleika hans meira en eigið líf. Elskum við hann og sannleika hans á þennan hátt? Tímarnir sem fram undan eru munu leiða í ljós einhverja mestu píslarvotta sem nokkru sinni hafa lifað. Þetta er grunnkall lærisveina Drottins.

Stundum er erfiðara að lifa fyrir Drottin en að deyja fyrir hann, en lærisveinar eru kallaðir til að deyja daglega. Ef þetta er efni sem okkur líkar ekki við og við kjósum heldur að tala um það sem „kitlar eyru okkar“, þá eru það einmitt þessir tímar sem verða okkur erfiðastir. Ef við erum þeir sem hlaupa að bardagahljóðinu, að hættunni í stað þess að flýja hana, þá erum við að koma að okkar mestu stund. Þetta er stærsta tækifærið til að sanna kærleika okkar til Drottins og sannleika hans.

Að deyja daglega fyrir hann er miklu meira en að fórna því sem við viljum gera til að fara á bænasamkomu. Það ætti að vera okkur sjálfsagt. Að deyja daglega er að lifa til að leita vilja hans í öllu, að lifa ekki lengur fyrir sjálf okkur heldur fyrir hann. Þegar þetta verður lífsstíll okkar mun það leiða til hamingjusamasta, friðsælasta og innihaldsríkasta lífs sem við getum lifað. Engin málstaður er meiri, engin köllun hærri, en að þjóna Konungi konunganna, sérstaklega á þessari öld þegar nánast allur heimurinn er á móti okkur og sumar stærstu ógnirnar koma frá þeim sem þykjast vera með okkur. Samt mun allt sem við fórnum nú til að þjóna honum bera ávöxt um alla eilífð.

Milljónir píslarvotta sem lögðu líf sitt í sölurnar fyrir Drottin og sannleika hans munu lifa að eilífu í ólýsanlegri dýrð. Eins og Jóhannes skrifaði er þetta líf aðeins gufa. Það er engin betri leið til að lifa þetta líf en fyrir Jesú Krist og sannleika hans, sama hvaða verð við þurfum að greiða í þessu lífi. Eins og við höfum séð í píslarvætti Charlie Kirk, þá var allt sem hann gerði eða sagði magnað og margfaldað eftir að hann varð píslarvottur. Þótt hann hafi dáið frá þessu lífi, þá margfaldast ávöxtur hans.

Miðaldirnar voru ef til vill dimmustu tímar mannkynssögunnar fram að því sem er í vændum. Engar Biblíur voru tiltækar til huggunar, því dauðarefsing beið þess eins að vera gripinn með slíka bók, jafnvel þótt viðkomandi væri prestur. Fyrir utan leynilegar samkomur voru fá tækifæri til að heyra sannleika Orðs hans. Fólk lagði líf sitt í hættu bara til að heyra og tugir milljóna dóu einungis til að fá að heyra úr Orði Guðs. Charles Spurgeon sagði að fyrir hvern einn mann sem væri tilbúinn að lesa Biblíuna, gæti hann fundið tíu sem væru tilbúnir að deyja fyrir hana.

Við fáum fregnir alls staðar að úr heiminum um fjölda fólks sem enn í dag er píslarvottar fyrir hann. Ofsóknir eru algengasta ástand kristninnar, ekki hið afslappaða og þægilega líf sem kristnir menn á Vesturlöndum hafa notið svo lengi. Samt voru þeim í kirkjunni í Laódíkeu, þar sem fólkið hafði allt sem það þurfti og lifði í þægindum, gefin stærstu fyrirheitin um að sigrast á hinum hálfvolga anda. Kall þeirra var að „vera heilhuga og iðrast“ (sjá Opinberunarbókina 3:19). Ef við lifum í þægindum og auðveldu lífi núna, þá eru þetta mikilvægustu hlutirnir sem við getum gert til að ganga í hóp þeirra sem eru brennandi fyrir Drottin.

Við gætum liðið betur með okkur sjálf þegar við gefum í trúboðsöflun, en við erum öll kölluð til að lifa sem trúboðar og sem píslarvottar, að leggja niður eigingjarnar langanir okkar og lifa fyrir hann á hverjum degi.

Á myrkustu tímum og jafnframt björtustu tímum kristninnar hlýddu trúfastir kristnir menn áminningu Hebreabréfsins: Jesús leið utan herbúðanna, því skulum við ganga út til hans utan herbúðanna. Jesús varð aldrei hluti af herbúðunum, trúarlega kerfinu, og það gerðu fyrstu fylgjendur hans heldur ekki. Í gegnum söguna, jafnvel á tímum sem taldir voru bjartir fyrir kristnina, gerði þetta lífið erfiðara fyrir hina sanntrúuðu. Hinir sanntrúuðu voru í mestri hættu þegar hinir kærulausu kristnu menn og trúarstofnanir blómstruðu.

Við megum ekki láta blekkjast, eins og Jóhannes skrifaði: „Allur heimurinn er í valdi hins illa“ (sjá 1. Jóhannesarbréf 5:19). Þetta á við alls staðar, allan heiminn, og alla tíma. Sem kristnir menn er ekki skynsamlegt að slaka nokkru sinni á varðstöðu okkar, en við megum aldrei hafa hana svo uppi að við lokumst gagnvart fólki. Þetta er áhættusamt, en nauðsynlegt fyrir þá sem fylgja Kristi.

Eins og postulinn Páll skrifaði til Tímóteusar: „allir sem vilja lifa guðrækilegu lífi í Kristi Jesú munu verða ofsóttir“ (2. Tímóteusarbréf 3:12). Við eigum ekki að flýja það sem gæti leitt til ofsókna, heldur hlaupa til þess. Til að fylgja Drottni okkar getum við aldrei varið okkur svo að við lokumst gagnvart öðrum, jafnvel þeim sem geta sært okkur mest. Að taka upp kross okkar er að neita að lifa í ótta, jafnvel við dauðann, heldur leggja traust okkar á hann sem hefur sigrað dauðann, jafnvel þegar það gerir okkur berskjölduðust.

Guð blessi þig!