Fyrr í þessari viku, meðan ég var á bæn, átti ég upplifun sem ég hef hugleitt og leitað til Drottins um skilning á.

Ég sat á skrifstofunni minni og bað. Það var mjög róleg tónlist í bakgrunni þegar herbergið byrjaði smám saman að leysast upp og ég fann mig allt í einu standa á háu fjalli. Þetta gerðist án nokkurrar fyrirhafnar af minni hálfu, það bara gerðist.

Þegar ég horfði fram sá ég röð fjalla, kannski sex eða sjö í röð, með sléttum svæðum á milli hvers þeirra. Þegar ég starði á þessa sýn sá ég að hvert fjall var tengt næsta með mjög mjórri brú, svipaðri og mjóum reipabrúm, um einn metra á breidd með tréplönkum sem mynduðu brúna. Það var hægt að líta niður á milli plankanna og sjá alveg niður á sléttuna fyrir neðan. Brúin sveiflaðist lítillega.

Hver brú lá frá toppi eins fjalls niður að um miðju næsta fjalls fyrir framan. Fyrsta fjallið var minna en það næsta, og þannig hélt það áfram þar til komið var að síðasta fjallinu sem var stærst.

Fyrsta fjallið hafði ákveðið ljós sem geislaði frá því. Annað fjallið var aðeins bjartara en það fyrsta, og þannig hélt það áfram með hvert fjall bjartara en það á undan þar til síðasta fjallið var eins og logandi dýrð, svo bjart að það var erfitt að horfa á það.

Hugsun fór í gegnum hug minn: Ég hlýt að vera að dreyma. Samt gat ég enn heyrt dauflega tónlistina sem spilaði á skrifstofunni minni.

Ég sá þá fólk ganga yfir brýrnar milli fjallanna. Sumir gengu með ótta og héldu fast í reipin, aðrir gengu auðveldlega yfir. Sumir voru að klífa fjöllin, en aðrir gengu yfir slétturnar milli fjallanna.

Sýnin var óraunveruleg og dauðakyrrð ríkti. Ég velti fyrir mér hvers vegna allt var svo hljótt.

Skyndilega fann ég mig standa á þriðja fjallinu frá endanum. Það voru tvö fjöll fyrir framan mig. Ég leit til baka og sá að fjöllin fyrir aftan mig voru barin af ofsafengnum vindi og himinninn var dimmur af ógnvekjandi skýjum. Ég hugsaði: Ég verð að halda áfram.

Á þessu augnabliki sagði ég:
„Drottinn, hvað er þetta?“

Ég heyrði Drottin tala og segja:

„Það eru mörg stig í göngu þinni með mér. Á hverju stigi eru toppar og oft stoppar fólk mitt á ákveðnum stigum og heldur ekki áfram. Sumir fara lengri leiðina með því að klífa niður eitt fjall og upp annað. Það er ekki tilgangur minn að það gerist. Fólk mitt á að fara frá einu stigi til annars án þess að fara niður af því sem það er á.“

Drottinn leit aftur og sagði:

„Flóðbylgja hins illa er að koma, en dýrð mín eykst á jörðinni. Þú verður að halda áfram, því fyrri stig eru ekki lengur nægileg til að standast þá bylgju hins illa sem er að rísa yfir jörðinni.“

Þegar Drottinn sagði þetta skildi ég að þeir sem voru enn á fyrstu fjöllunum gátu ekki séð ljósið eða dýrðina sem kom frá fjöllunum fyrir framan þá vegna myrkursins sem hafði umkringt þá.

Þá heyrði ég þessi orð:

„Þér eruð ekki komnir til fjalls, sem á verður þreifað, ekki til brennandi elds og sorta, myrkurs, ofviðris. Nei, þér eruð komnir til Síonfjalls og borgar Guðs lifanda, hinnar himnesku Jerúsalem, til tugþúsunda engla, til hátíðarsamkomu og safnaðar frumgetinna, sem á himnum eru skráðir, til Guðs, dómara allra, og til anda réttlátra, sem fullkomnir eru orðnir, og til Jesú, meðalgangara nýs sáttmála, og til blóðsins, sem hreinsar og talar kröftuglegar en blóð Abels.!

“Gætið þess, að þér hafnið ekki þeim sem talar. Þeir, sem höfnuðu þeim er gaf guðlega bendingu á jörðu, komust ekki undan. Miklu síður munum vér undan komast, ef vér gjörumst fráhverfir honum, er guðlega bendingu gefur frá himnum.”

“Raust hans lét jörðina bifast fyrrum. En nú hefur hann lofað: Enn einu sinni mun ég hræra jörðina og ekki hana eina, heldur og himininn.”

“Orðin: Enn einu sinni, sýna, að það, sem bifast, er skapað og hverfur, til þess að það standi stöðugt, sem eigi bifast.”

“Þar sem vér því fáum ríki, sem ekki getur bifast, skulum vér þakka það og þjóna Guði, svo sem honum þóknast, með lotningu og ótta.”

“Því að vor Guð er eyðandi eldur.”

Þetta var tilvitnun úr Hebreabréfinu 12. kafla.

Skyndilega varð ég aftur meðvitaður um umhverfi mitt.

Ég mundi strax eftir stormi sem hafði gengið yfir húsið okkar fjórum dögum áður. Við búum í miðjum regnskógi hátt uppi á Blackall-fjallgarðinum í suðausturhluta Queensland.

Það er alltaf mikið líf í kringum okkur frá fuglum og spendýrum. Fyrr um daginn voru sex kengúrur á baklóðinni og um tugur páfagauka að skrækja yfir fræjum í fuglafóðraranum. Tveir ernir svifu yfir, og þetta var bara yndislegur, hlýr síðdegisdagur hér.

Skyndilega varð allt hljótt.

Fuglarnir hættu að syngja, kengúrurnar hurfu og dauðakyrrð ríkti.

Ég fór út til að sjá hvað væri að gerast og yfir fjallinu komu ógnvekjandi ský, þau illilegstu sem ég hafði séð. Ég sá þessi svörtu ský koma mjög hratt og hugsaði að ég yrði fljótt að festa allt lauslegt sem lá úti og loka öllum gluggum.

Á innan við mínútu skall stormurinn á.

Vindurinn var svo sterkur að rigningin kom lárétt. Það var ekki hægt að sjá nema nokkra metra fram fyrir sig því rigningin var svo mikil.

Hraðinn sem stormurinn kom með og ofsi hans var ótrúlegur.

Hann stóð í um fimmtán mínútur. Við urðum ekki fyrir skemmdum nema að eitt sítrónutré brotnaði í tvennt.

Ég sagði:
„Drottinn, hvað var þetta?“

Það sem vakti athygli mína var að eina mínútuna var þetta fallegur dagur og þá næstu vorum við í ofsastormi.

Allt er nú að hraðast.

Við erum á tímabili mikilla breytinga og nýs upphafs og það er mjög mikilvægt að þekkja það.

Tímar og árstíðir koma og fara. Guð hreyfir sig í skýrum og afmörkuðum tímabilum sem enda og leiða til nýs upphafs.

Við verðum að greina þetta og ganga inn í nýjan dag.

Fyrri Kroníkubók 12:32

Af Íssakarsniðjum, er báru skyn á tíðir og tíma, svo að þeir vissu, hvað Ísrael skyldi hafast að.

Fimmta Mósebók 2:3

Þér hafið farið nógu lengi í kringum fjöll þessi. Haldið nú í norður.

Predikarinn 3:1

Öllu er afmörkuð stund, og sérhver hlutur undir himninum hefir sinn tíma.

Rómverjabréfið 13:11

Gjörið þetta því heldur sem þér þekkið tímann, að yður er mál að rísa af svefni, því að nú er oss hjálpræðið nær en þá er vér tókum trú.

Guð blessi þig!