George Müller

George Müller var prússneskur predikari sem stofnaði barnaheimili fyrir munaðarlaus börn í Bristol á Englandi. Á ævinni annaðist hann yfir tíu þúsund munaðarlaus börn án þess að biðja nokkurn mann nokkurn tíma um peninga. Hann bað Guð einan og skráði svörin í dagbækur sínar. Líf hans er einn skýrasti vitnisburður sögunnar um að Guð heyrir bænir. Hann fæddist 27. september árið 1805 í Kroppenstedt í Prússlandi og fór heim til Drottins 10. mars 1898, 92 ára gamall.
Lygari og þjófur
Faðir Georgs vildi að hann yrði prestur, ekki vegna trúarinnar heldur vegna þess að það var góð og örugg staða. En George hafði engan áhuga á Guði. Strax sem barn stal hann peningum frá föður sínum. Þegar hann var fjórtán ára dó móðir hans og um nóttina var hann úti að spila á spil og drakk. Sextán ára var hann settur í fangelsi fyrir að hafa svikið út gistingu á hótelum og stungið af frá skuldunum. Hann laug, stal og drakk, jafnvel eftir að hann hóf guðfræðinám við háskólann í Halle.
Maður á hnjánum
Í nóvember 1825 bauð vinur hans honum með sér á biblíulestur á heimili kristins manns. George fór af forvitni. Þar sá hann mann krjúpa og biðja. Hann hafði aldrei séð neinn biðja á hnjánum. Það snart hann svo djúpt að hann gat ekki gleymt því. Hann fór heim og kraup sjálfur í fyrsta skipti á ævinni. Líf hans gjörbreyttist. Hann hætti að drekka og ljúga og byrjaði að lesa Biblíuna af hungri.
George fann köllun til að fara sem trúboði meðal Gyðinga og fór til Englands árið 1829. Þar kynntist hann mönnum sem trúðu því að Guð myndi sjá fyrir þeim sem treystu honum. Árið 1830 hætti hann að taka við föstum launum sem prestur og ákvað að treysta Guði einum fyrir öllu sem hann þyrfti.
Barnaheimilin í Bristol
Árið 1832 settist George að í Bristol. Á götunum þar voru fjölmörg munaðarlaus börn sem bjuggu við hræðilegar aðstæður. Mörg enduðu í vinnuhælum eða á götunni. George fann að Guð vildi að hann gerði eitthvað. En hann hafði líka annan tilgang. Hann vildi sýna heiminum að Guð er lifandi og svarar bænum. Ef hann gæti annast hundruð barna án þess að biðja nokkurn mann um peninga, myndi það vera sönnun sem allir sæju.
Árið 1836 opnaði hann fyrsta heimilið í leiguhúsnæði við Wilson Street, fyrir þrjátíu stúlkur. Fljótlega voru heimilin orðin fjögur. Síðar byggði hann fimm stór hús á Ashley Down fyrir utan Bristol þar sem rúmlega tvö þúsund börn bjuggu í einu. Börnin fengu mat, föt, menntun og kristið uppeldi, sem var langt umfram það sem fátæk börn fengu á þessum tíma.
Sálmarnir 68:6
Hann er faðir föðurlausra, vörður ekknanna, Guð í sínum heilaga bústað.
Morgunmaturinn
George bað aldrei um peninga. Hann sagði ekki einu sinni frá því þegar þá vantaði eitthvað. Hann bað Guð einan. Oft vissu þau ekki að morgni hvort til væri matur fyrir daginn. Ein frægasta sagan er af morgni þegar ekkert var til að borða. George lét börnin samt setjast við borðið, með tóma diska og tóm glös, og þakkaði Guði fyrir matinn sem þau ætluðu að fá. Þegar hann hafði sagt amen var bankað á dyrnar. Fyrir utan stóð bakari sem sagðist ekki hafa getað sofið um nóttina. Hann hefði fundið að hann ætti að baka brauð handa börnunum og var kominn með það. Skömmu síðar var aftur bankað. Það var mjólkurpósturinn. Vagninn hans hafði bilað rétt fyrir utan heimilið og hann þurfti að losa mjólkina áður en hann gæti gert við hann. Hann gaf börnunum hana.
Filippíbréfið 4:19
En Guð minn mun af auðlegð dýrðar sinnar í Kristi Jesú uppfylla sérhverja þörf yðar.
George skráði svörin við bænum sínum í dagbækur. Talið er að yfir fimmtíu þúsund bænir hafi fengið skráð svar. Á ævinni fór í gegnum hendur hans fé sem nemur milljörðum íslenskra króna á núvirði, og allt fór það í starfið. Sjálfur átti hann nánast ekkert þegar hann dó.
Orðið og bænin
Leyndarmál Georgs var einfalt. Hann las Biblíuna. Hann las hana í gegn um tvö hundruð sinnum á ævinni, oft á hnjánum. Hann sagði að það fyrsta sem hann þyrfti að sinna á hverjum morgni væri ekki hversu mikið hann gæti þjónað Drottni, heldur að sál hans væri hamingjusöm í Drottni. Hann las Orðið og hugleiddi það þar til það breyttist í bæn, og þaðan kom trúin.
Hann sagði líka að trúin vex ekki þegar allt gengur vel heldur í erfiðleikunum. Það er í prófraununum sem við lærum að treysta Guði.
Matteusarguðspjall 6:33
En leitið fyrst ríkis hans og réttlætis, þá mun allt þetta veitast yður að auki.
Trúboðsferðirnar
Þegar George var sjötugur lagði hann af stað í það sem hann kallaði trúboðsferðir. Næstu sautján ár ferðaðist hann um heiminn, til Evrópu, Bandaríkjanna, Indlands, Ástralíu, Kína og fleiri landa, og predikaði fyrir milljónum manna. Hann sagði alls staðar sömu söguna, að Guð er trúr og heyrir bænir.
George Müller lést í svefni á Ashley Down 10. mars 1898, 92 ára gamall. Tugir þúsunda fylgdu honum til grafar og borgin Bristol stöðvaðist til að kveðja hann.
Ég trúi því að saga Georgs eigi erindi við hvern einasta kristinn mann. Hann var ekki sérstakur maður. Hann var lygari og þjófur sem Guð frelsaði. En hann tók Guð á orðinu, og Guð stóð við orð sitt, dag eftir dag í sextíu ár.
Ert þú tilbúinn?
Hvað er það sem þú þarft í dag? Guð sem gaf tíu þúsund munaðarlausum börnum að borða er sá sami. Farðu með það til hans í bæn, lestu Orðið þar til trúin vex, og þakkaðu honum fyrirfram, eins og George gerði við tóma morgunverðarborðið.
„Verið minnugir leiðtoga yðar, sem Guðs orð hafa til yðar talað. Virðið fyrir yður, hvernig ævi þeirra lauk, og líkið eftir trú þeirra. Jesús Kristur er í gær og í dag hinn sami og um aldir.“ Heb 13:7-8
