Charles Spurgeon

Charles Haddon Spurgeon var enskur baptistaprestur sem var kallaður „prins predikaranna“. Hann predikaði fyrir milljónum manna á ævinni, oft fyrir þúsundum í einu og án hljóðkerfis. Predikanir hans voru prentaðar í hverri viku og seldar um allan heim og í dag eru til um 63 bindi af þeim. Hann fæddist 19. júní árið 1834 í Kelvedon á Englandi og fór heim til Drottins 31. janúar 1892, aðeins 57 ára gamall.
Snjóstormurinn
Charles ólst upp á prestsheimili, bæði faðir hans og afi voru prestar. Hann las Biblíuna og kristnar bækur frá unga aldri og vissi allt um Guð. En hann var ekki frelsaður og það kvaldi hann. Í fimm ár leitaði hann friðar án þess að finna hann.
Sunnudaginn 6. janúar 1850 var mikill snjóstormur. Charles, þá fimmtán ára, komst ekki í kirkjuna sem hann ætlaði í og fór í staðinn inn í litla meþódistakapellu. Þar voru aðeins um tólf manns. Presturinn hafði ekki komist vegna veðursins og í hans stað steig upp grannur verkamaður sem kunni varla að predika. Hann las eitt vers og endurtók það aftur og aftur:
Jesaja 45:22
Snúið yður til mín og látið frelsast, þér gjörvöll endimörk jarðarinnar, því að ég er Guð og enginn annar.
Eftir um tíu mínútur var hann búinn að segja allt sem hann gat. Þá horfði hann beint á unga manninn aftast í salnum og sagði: „Ungi maður, þú lítur út fyrir að vera mjög óhamingjusamur. Líttu til Jesú! Líttu! Líttu! Líttu! Þú þarft ekki að gera neitt annað en að líta og lifa.“ Charles leit til Jesú. Skýið hvarf og hann fann frelsið fylla hjarta sitt. Hann sagði síðar að hann hefði getað dansað alla leiðina heim.
Drengjapresturinn
Charles byrjaði strax að kenna í sunnudagaskóla og að predika í þorpunum í kring. Aðeins sautján ára varð hann prestur í litlum söfnuði í Waterbeach. Árið 1854, þegar hann var nítján ára, var hann beðinn að koma til London og predika í New Park Street kirkjunni, gamalli og virðulegri kirkju sem var nánast tóm. Innan nokkurra mánaða var hún orðin of lítil. Fólk stóð úti á götunni til að heyra í honum.
Blöðin gerðu grín að honum. Þau kölluðu hann „drengjapredikarann“ og sögðu að hann væri ómenntaður og grófur. Charles hafði aldrei farið í háskóla. En hann hafði lesið meira en flestir prestar og talaði einfalt mál sem venjulegt fólk skildi. Hann predikaði Krist og krossinn, og það var það sem fólkið hungraði eftir.
Fyrra Korintubréf 2:4-5
Orðræða mín og prédikun studdist ekki við sannfærandi vísdómsorð, heldur við sönnun anda og kraftar, til þess að trú yðar væri eigi byggð á vísdómi manna, heldur á krafti Guðs.
Harmleikurinn
Árið 1856 var söfnuðurinn orðinn svo stór að hann leigði stærsta samkomusal Lundúna, Surrey Gardens Music Hall. Fyrsta kvöldið, 19. október, voru um tíu þúsund manns inni og þúsundir fyrir utan. Í miðri samkomunni hrópaði einhver „Eldur!“ Það var enginn eldur, en fólk fylltist skelfingu og ruddist út. Sjö manns tróðust undir og létust.
Charles var 22 ára. Hann brotnaði algjörlega niður og var í djúpu þunglyndi í margar vikur. Hann sagði síðar að hann hefði verið nærri því að missa vitið. Það sem reisti hann upp aftur var vers í Filippíbréfinu sem hann las einn daginn í garðinum. Hann skildi að það skipti ekki máli hvað yrði um hann sjálfan, svo lengi sem Kristur væri upphafinn.
Filippíbréfið 2:9-10
Fyrir því hefur og Guð hátt upp hafið hann og gefið honum nafnið, sem hverju nafni er æðra, til þess að fyrir nafni Jesú skuli hvert kné beygja sig á himni, jörðu og undir jörðu
Charles glímdi við þunglyndi alla ævi, og hann talaði opinskátt um það til að hjálpa öðrum sem gengu í gegnum það sama.
Metropolitan Tabernacle
Árið 1861 flutti söfnuðurinn í nýja kirkju, Metropolitan Tabernacle, sem tók um sex þúsund manns. Hún var full hvern sunnudag í þrjátíu ár. Charles stofnaði líka prestaskóla sem menntaði hundruð predikara, barnaheimili fyrir munaðarlaus börn í Stockwell, heimili fyrir aldraðar ekkjur og fjölda annarra starfa. Hann skrifaði yfir hundrað og fjörutíu bækur, þar á meðal hugvekjubókina Morning and Evening (Morgunn og kvöld) sem enn er lesin um allan heim.
Hann var giftur Susönnu Thompson og þau eignuðust tvíbura, tvo drengi sem báðir urðu prestar. Susanna var heilsulaus mestan hluta ævinnar en stofnaði sjálf sjóð sem sendi bækur til fátækra presta.
Trúr til enda
Síðustu árin varaði Charles við því að kirkjurnar væru að fjarlægjast Orð Guðs og hætta að trúa því að Biblían væri innblásin. Hann var harðlega gagnrýndur og margir vinir hans sneru við honum baki, en hann stóð fast á Orðinu. Hann var líka mjög veikur, með gigt og nýrnasjúkdóm, og dvaldi oft í Frakklandi til að ná kröftum. Þar lést hann 31. janúar 1892. Um sextíu þúsund manns komu til að kveðja hann.
Ég trúi því að saga Spurgeons sýni okkur að Guð þarf ekki fína menn eða fína predikun. Það var ólærður verkamaður í tómri kapellu sem leiddi prins predikaranna til Krists, með einu versi. Guð getur notað hvern sem er sem bendir á Jesú.
Ert þú tilbúinn?
Ef þú hefur leitað friðar og ekki fundið hann, þá eru orðin sem voru sögð við Charles líka fyrir þig. Líttu til Jesú. Þú þarft ekki að gera neitt annað en að líta til hans og lifa.
„Verið minnugir leiðtoga yðar, sem Guðs orð hafa til yðar talað. Virðið fyrir yður, hvernig ævi þeirra lauk, og líkið eftir trú þeirra. Jesús Kristur er í gær og í dag hinn sami og um aldir.“ Heb 13:7-8
